Van fax tot feedback: praktijk als partner

Als onderzoeker bij het lectoraat Human Capital Innovations houd ik me bezig met allerlei (onderzoeks)projecten naar een leven lang ontwikkelen en duurzame inzetbaarheid. Hoe kun je leren op de werkplek stimuleren? Waarom is het nodig dat werknemers zich voortdurend blijven ontwikkelen? Hoe zorg je dat medewerkers duurzaam en gelukkig aan het werk blijven? Recentelijk heb ik mezelf de vraag gesteld: is blijven leren ook een voorwaarde voor gelukkig blijven?

Onderzoek in beeld

Als onderzoeker wil ik natuurlijk dat de opbrengsten van mijn werk ergens anders terecht komen dan in de spreekwoordelijke la. Dus tegen een uitnodiging om een webinar te mogen verzorgen in een professionele studio, zeg je geen nee. Samen met mijn collega van de Universiteit van Wageningen ging ik in gesprek over de resultaten van ons gezamenlijke onderzoek naar Challenge Based Learning (CBL) en de mogelijkheden die dit biedt in het kader van een Leven Lang Ontwikkelen (LLO) (Nationaal Kennisinstituut Onderwijs, 2026).

Ons vertrekpunt van deze studie was een terugkerende praktijkvraag: waarom wordt CBL steeds vaker gebruikt voor reguliere studenten in het hoger onderwijs (en mbo), maar nog weinig als serieuze vorm van leren voor professionals? In CBL zijn professionals vanuit het werkveld juist altijd betrokken bij het leren van de studenten – waarom zouden zij zelf dan ook niet ook leren? (HAN, 2024)

Op dit moment werk ik aan vijf verschillende onderzoeksprojecten op het gebied van leren en ontwikkelen en duurzame inzetbaarheid. In elk project heb ik een coördinerende rol en ben ik aanspreekpunt richting de opdrachtgever, maar voer ik ook zelf inhoudelijk werk uit. Dat laatste is belangrijk voor mij: ik wil betrokken blijven bij de inhoud en niet uitsluitend projectmanager worden.

Vijf projecten betekent ook vijf opdrachtgevers, vijf projectteams, vijf onderzoeksopdrachten en vijf planningen. Dat vraagt voortdurend om het in balans houden van de weegschaal tussen de flexibiliteit die dit vraagt aan de ene kant en de focus die nodig is voor het doen van onderzoek aan de andere kant.

Laatst vroeg iemand wat voor werk ik deed. “Ik ben onderzoeker,” zei ik. Waarop hij glimlachte: “Fijn, een makkelijk baantje.” Nou, hij mag het wel eens een weekje van me overnemen. Hoewel ik het nooit serieus onderzocht heb, heb ik de indruk dat er genoeg vooroordelen zijn over wat een onderzoeker precies doet.

Dat we hele dagen cijfers analyseren en dikke rapporten schrijven die niemand leest, bijvoorbeeld. Maar hoewel dikke rapporten soms nuttig zijn, gaat het tegenwoordig vaak anders. Opdrachtgevers zien graag compacte rapporten, ondersteund door infographics, PowerPoints of filmpjes. Maar toch blijf ik van mening dat ‘schrijven’ een van de belangrijkste skills van een echte onderzoeker is.

Als onderzoeker in het hbo besteed ik het grootste deel van mijn tijd aan het organiseren en uitvoeren van onderzoeksprojecten. Het doel daarvan is kennis ontwikkelen die zowel de beroepspraktijk als het onderwijs verder helpt. Maar kennis krijgt pas echt waarde als je die deelt. Daarom geef ik regelmatig gastlessen, zoals binnenkort bij de post-hbo-opleiding Adviseur Duurzame Inzetbaarheid aan de HAN.

Voor mij is dat een mooie kans om in gesprek te gaan met HR-professionals over een onderwerp dat mijn speciale interesse heeft: werkgeluk.