Hou je feedback

"En? Wat vonden jullie van de feedback?"

Ik keek de klas in met mijn meest enthousiasmerende blik. Zeventwintig paar ogen keken terug. Stilte. Op het hbo, in jaar 3, is een lange stilte nooit een goed teken.

"Eehm, nou…"

O nee. Totaal verkeerd aangepakt. Nu gaan ze los.

En daar kwamen ze. Eerst eentje. Daarna de student die al zat te wippen op haar stoel van blijdschap dat ze haar verhaal kwijt kon. Daarna het groepje dat de vorige lessen ook al vooraan had gestaan om mij te vertellen wat er allemaal niet deugde aan dit vak én de studie en toen zelfs nog mijn rots in de branding student die altijd blij en vrolijk was en goed meedeed, zelfs zij kneep met haar ogen, alsof ze door me heen kon kijken en zag dat ik enkel van glas was.

"Het was heel negatief." "Jullie deden niet eens de sandwichtechniek." "En toen we wegliepen zei die andere docent ook nog dat ze niet hield van de kleur oranje en dat het idee al bestond, en u kapte mij ook zomaar af terwijl ik midden in mijn verhaal zat".

Ik probeerde nog te redden wat er te redden viel.
"Maar we hadden van tevoren gezegd dat het krap in de tijd zou zijn. Dat de feedback kort door de bocht kon zijn."

Het deed er niet toe. Ik wist het al op het moment dat de stilte viel. En toen deed ik wat elk weldenkend mens zou doen: Ik werd bozig en geïrriteerd en ik zei:

‘Eeh luister! Denken jullie nou echt dat als je in een creatieve omgeving werkt dat je de hele tijd de tijd en ruimte krijgt om te vertellen wat jouw ideeën zijn en waarom? En dat je dan de hele tijd applaus krijgt? Nee niks hoor, dat is niet de echte wereld!’

En toen gingen we uit elkaar, zij boos, ik boos. Gefrustreerd zat ik hierover na te denken in de metro trein en bus naar huis. Stomme Gen-Z ers met hun vernauwde blik op zichzelf. Dat ik ook een veel te krappe blik had negeerde ik voor het gemak. Want het was hun schuld!

Toen ik er later over nadacht, besefte ik dat de studenten eigenlijk precies verwoordden wat ik zelf ook zou voelen. Sterker nog; ook jarenlang gevoeld had in mijn tijd bij al die uitgeverijen; je legde je hart en ziel op tafel, in mijn geval niet creatief, maar commercieel, maar goed daar zat net zoveel liefde in.

Je hebt aan iets gewerkt. Je hebt jezelf kwetsbaar opgesteld met een pitch. En dan krijg je in twee minuten een reeks verbeterpunten om je oren, zonder dat er eerst even gekeken wordt naar wat er wél goed ging. Dat is geen feedback dat is gewoon kritiek leveren.

Ik besprak de bijenstorm met mijn twee collega’s met wie ik lesgaf aan deze klas en ook zij zaten allebei aan een ander uiteinde. Collega C. die zelf ook werkt als coach en hier een opleiding voor had gevolgd was het eens met de studenten en vond ook dat wij het anders konden aanpakken en collega L. die wat meer uit de commerciële hoek kwam was van mening dat ze niet zo moesten zeuren. Ik zat bij allebei hun standpunten te knikken. 

Want het is ook allebei waar; wij als docenten moeten ook omgaan met wat studenten  aan ons teruggeven maar onze studenten moeten ook leren dat feedback soms kort door de bocht is.

Uiteindelijk kwam de laatste les, en ik haal ook altijd graag feedback op van de studenten.

Deze keer had een student geschreven:

‘U gaf hele goeie feedback’

Daar klamp ik me dan maar aan vast, of tenminste, tot het volgende blok.