Terug naar blogoverzicht

Eerste generatie studenten en (pr)ouders

Als docent in het hbo heb je in principe weinig met ouders te maken. De meeste studenten zijn meerderjarig, met uitzondering van een aantal eerstejaars, die bij de start van de opleiding 17 of heel soms zelf 16 zijn. Toch lijkt de betrokkenheid van ouders steeds groter te worden.

Veel te vragen en te vertellen

Ouders ontmoeten we op voorlichtingsdagen en bij diploma-uitreikingen. Bij de eerste gelegenheid stellen zij soms alle vragen en staat de student in spe er wat verlegen of gegeneerd bij, vooral als vader of moeder honderduit begint te vertellen over zijn of haar eigen schoolcarrière of loopbaan. Dan richt ik bewust, met een knipoog, het woord tot zoon of dochter zelf. Dat werkt altijd goed.

Ik hoor het me nog zeggen: “Zal ik eens bellen met meneer Huppeldepup?”

Doe maar niet mam

Nu studenten steeds langer thuis blijven wonen, lijkt de betrokkenheid van ouders ook steeds groter te worden. Over studievoortgang doen we geen mededelingen, wel vertellen we in algemene zin wat we doen om studenten die dat nodig hebben, extra ondersteuning te bieden. Dat is veel vind ik, als ik het vergelijk met het voortgezet onderwijs.

Als moeder van een havist met dyslexie heb ik veel zelf moeten uitvogelen en in Coronatijd vond ik vaak ook wel iets van de kwaliteit van de online lessen die mijn kind kreeg. Ik hoorde hoe sommige vakbroeders zich er wel heel makkelijk van afmaakten. Dat knaagt dan dubbel, het knaagt aan je als docent (maak er toch wat van verdorie) maar als leeuwin-moeder zit je je natuurlijk helemaal op te vreten (he! zie je niet dat mijn kind verzuipt!?). Ik hoor het me nog zeggen: “Zal ik eens bellen met meneer Huppeldepup?” Het antwoord van mijn puber: “Nee doe maar niet mam, want ik was mijn huiswerk al twee keer vergeten.”

Blinde vlekken

Ouders hebben blinde vlekken en die creëren hun kinderen ook bewust en dat is prima. Zo leren ze het ook zelf op te lossen als er shit van komt. En ik snap het ook, het is vet irritant zo’n moeder die met je docent gaat praten. Ik hou me dus afzijdig en ik kom wel glimmen van trots bij de diploma-uitreiking waar ik meneer Huppeldepup vriendelijk zal toeknikken.

Bij mijn eigen diploma-uitreiking had mijn vader zijn goede pak aangetrokken, veel vaders kwamen in pak naar school. Mijn vader was constructiebankwerker met de nadruk op ‘werker’. Hij was altijd aan het werk. Ik kon niet bij hem terecht met hulp voor huiswerk maar trots was hij wel en dat herhaalde zich op het hbo en bij het behalen van mijn master. Toch had hij geen idee waar ik nou echt mee bezig was. Mijn moeder overhoorde mijn woordjes en omdat ze die fonetisch uitsprak was dat eigenlijk ideaal, zo onthield ik hoe ik ze moest schrijven.

Binnenkort organiseren we een eerste Prouderbijeenkomst voor trotse betrokken ouders.

Prouders

Zowel in de voltijd- als in de deeltijdopleiding hebben we veel eerste generatie studenten. Binnenkort organiseren we een eerste Prouderbijeenkomst voor trotse betrokken ouders. We nodigen ze uit voor de presentaties van de mooie beroepsproducten die hun kinderen hebben ontwikkeld. En ik weet dat er ouders zijn die niet zullen komen maar er zijn er ook die het voor geen goud zullen willen missen. Studenten komen ook met trotse verhalen over hun ouders.

Wat je zaait zal je oogsten….